خوارى خود را در پيشگاه پروردگار دادگر خدائى كه به اندازه سنگينى خردلى ستم روا نميدارد روز قيامت براى حساب مىآورد ، در حساب دارى و گواهى او كافى است امروز از ما در گذر و ببخش تا آن روز خدا از تو بگذرد خودش ميفرمايد وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا أَ لا تُحِبُّون أَن يَغْفِرَ اللَّه لَكُم ببخشيد و چشم پوشى كنيد ميل نداريد خدا شما را بيامرزد . امام عليه السلام تمام اين جملات را به زبان آنها ميداد و آنها بلند ميگفتند زين العابدين در وسط ايشان ايستاده بود و اشگ ميريخت و ميگفت خدا تو دستور داده‌اى ببخشيم كسى را كه بما ستم روا داشته اينك بخشيدم تو نيز مرا ببخش تو شايسته‌ترى به بخشش . خدا بما دستور داده‌اى گدا را از در خانه رد نكنيم ما براى گدائى بدر خانه تو آمده‌ايم پناهنده‌ى توايم و تقاضاى لطف و عنايت و بخشش ترا داريم بر ما منت گذار و ما را نااميد مگردان تو از همه شايسته‌ترى به اين كار خدايا بخشش كرده‌اى مرا نيز ببخش كه تقاضاى بخشش دارم خدايا تو لطف نموده‌اى مرا نيز مشمول لطف خويش بگردان اى كريم . آنگاه روى به آنها نموده ميفرمود من از شما گذشتم آيا شما نيز از من گذشتيد چنانچه بد رفتارى با شما كرده‌ام من فرمانرواى بد و پست و ستمگرى هستم كه خود بندهء فرمانروائى كريم و جواد و دادگر بخشنده با لطفم . عرض ميكردند با اينكه خطائى نكرده‌اى از شما گذشتيم . ميگفت بگوئيد خدايا ما از على بن الحسين گذشتيم همان طورى كه او از ما گذشت خدايا او را از آتش رهائى بخش همانطور كه ما را از بندگى رهائى بخشيد اين جملات را ميگفتند . امام ميگفت اللهم آمين يا رب العالمين . ميفرمود برويد شما را بخشيدم و آزاد كردم باميد اينكه خدا مرا ببخشد و از آتش رهائى يابم ، روز عيد فطر به آنها جايزه ميداد به مقدارى كه از كمك مردم بىنياز باشند ، هر سال در آخر ماه رمضان بين بيست نفر بيشتر و كمتر آزاد مينمود .